De strijd tegen prostatitis is een complex en vrij lang proces dat zelfmedicatie niet toestaat. Omdat deze ziekte kan leiden tot zowel pathologieën van de mannelijke voortplantingsfunctie als ernstige verstoringen in het functioneren van andere organen en systemen, moeten alle maatregelen om een diagnose te stellen en de noodzakelijke behandelstrategie te bepalen uitsluitend door een uroloog worden uitgevoerd. Hoe prostatitis te behandelen zodat de ziekte zo snel mogelijk verdwijnt, en waaruit bestaat het complex van therapeutische maatregelen?
Diagnose van prostatitis
Het identificeren van de aanwezigheid van prostatitis bij een patiënt is meestal niet moeilijk voor een uroloog, en het belangrijkste doel van diagnostische procedures is het bepalen van de oorzaak en vorm van de ziekte. Sommige soorten onderzoeken kunnen bij patiënten ongemak of pijn veroorzaken, maar het doorlopen van bepaalde stadia van de klinische diagnose is noodzakelijk voor de behandelende arts om nuttige informatie te verzamelen:
- Primair rectaal digitaal onderzoek en verzameling van prostaatsecreties voor analyse om de aard van de ziekte te bepalen (abacteriële of infectieuze vormen van prostatitis). Als in biologisch materiaal een infectieus agens wordt gedetecteerd, wordt een test uitgevoerd om de gevoeligheid van de pathogene microflora voor antibiotica te bepalen om het geheel van daaropvolgende therapeutische maatregelen te optimaliseren.
- Transabdominaal of transrectaal echografisch onderzoek. Indien nodig voorgeschreven om de kenmerken van de prostaatklier te verduidelijken. Transabdominale echografie wordt uitgevoerd via de voorste buikwand en veroorzaakt geen ongemak voor de patiënt. Transrectaal onderzoek van de prostaat (via het rectum) is echter, hoewel matig pijnlijk, een meer informatieve procedure, omdat u hiermee niet alleen de parameters van de klier kunt bepalen, maar ook de structurele veranderingen ervan.
- PSA-bloedtest. Een overmaat aan prostaatspecifiek antigeen in het bloed ten opzichte van het normale niveau (4 ng/ml) kan wijzen op de aanwezigheid van pathologische processen in de prostaatklier. Bepaling van PSA-waarden moet niet alleen worden uitgevoerd tijdens het diagnosticeren van prostatitis, maar ook tijdens de behandeling van de ziekte om de effectiviteit van de therapie te beoordelen.
Belangrijkste therapeutische componenten en methoden voor de behandeling van prostatitis
Acute prostatitis en exacerbatie van de chronische vorm van deze ziekte worden volgens vergelijkbare schema's behandeld. Correct gekozen, rationele therapie veronderstelt volledig herstel van de patiënt in het eerste geval en leidt in het tweede geval tot genezing of langdurige remissie van de ziekte. Alleen een uroloog kan beslissen hoe hij prostatitis moet behandelen zonder de gezondheid van de patiënt te schaden en met een maximaal effect van de gebruikte middelen en methoden; De rol van de patiënt in dit proces is het strikt opvolgen van alle instructies van de specialist.
Medicamenteuze therapie
Behandeling met medicijnen is de basis van elk therapeutisch effect op ontstekingshaarden in de prostaatklier. De selectie van noodzakelijke medicijnen wordt gemaakt door een uroloog op basis van gegevens uit laboratoriumtests en andere voorstudies. De werkingsrichting van medicamenteuze behandeling omvat:
- vermindering van het pijnniveau van de patiënt;
- normalisatie van de bloedcirculatie in de prostaat en aangrenzende organen;
- lokalisatie en vernietiging van het infectieuze agens;
- eliminatie van ontstekingsreacties en congestie in de prostaat;
- stabilisatie van de immuniteit, seksuele prestaties en algemeen welzijn van de patiënt
De optimale effectiviteit van medicamenteuze therapie wordt bereikt door antibiotica, pijnstillers, ontstekingsremmende en hormonale medicijnen, antidepressiva, microklysma's en zetpillen te combineren in een wellnessprogramma.
Lokale therapie
Een lokaal herstellend effect op de prostaatklier en de ontstoken gebieden wordt bereikt door het gebruik van verschillende soorten fysiotherapie in het behandelprogramma:
- ultrasone fonoforese;
- transrectale microgolfhyperthermie;
- diadynamoforese;
- lasertherapie;
- prostaatmassage.
Opgemerkt moet worden dat massage, ondanks de relatieve pijn, het meest effectieve middel is om prostatitis te bestrijden. Dankzij dergelijke procedures worden stagnerende afscheidingen uit de prostaat verwijderd, wat de bloedcirculatie in de aangetaste weefsels verbetert en de effectiviteit van de door de patiënt gebruikte medicijnen verhoogt. Massage wordt aan de patiënt voorgeschreven tijdens perioden van remissie of verzakking van acute manifestaties van de ziekte. Tijdens een exacerbatie van prostatitis worden procedures door de arts uitgesloten van de lijst met therapeutische maatregelen, omdat ze de verspreiding van infecties kunnen veroorzaken.
Kruidengeneeskunde
Behandeling met kruidengeneesmiddelen wordt voorgeschreven aan patiënten met prostatitis als onderdeel van een complexe therapie. Het gebruik van gezondheidsproducten van plantaardige oorsprong is op lange termijn mogelijk vanwege hun onschadelijke effecten op het lichaam en de lage prevalentie van bijwerkingen. Kruidengeneeskunde kan worden uitgevoerd door intern en (of) extern gebruik, in de vorm van sappen, afkooksels of infusies van sint-janskruid, ginseng, kalmoes, maagdenpalm, klis, brandnetel en andere geneeskrachtige planten. Bij de chronische vorm van prostatitis kan de arts magnetische, phono- of elektroforese van kruidengeneesmiddelen voorschrijven.
Medicijnen bij de behandeling van prostatitis
De door patiënten gebruikte medicatie wordt door hun arts op individuele basis aan hen voorgeschreven. Bij het ontwikkelen van het antibioticaprogramma wordt rekening gehouden met de volgende specifieke criteria:
- vorm van de ziekte;
- type ziekteverwekker en antimicrobiële activiteit van het medicijn;
- penetratie van het medicijn in prostaatweefsel;
- geen contra-indicaties voor het gebruik van het medicijn;
- wijze van toediening van geneesmiddelen;
- mogelijke bijwerkingen
Op basis van de effectiviteit van de behandeling van chronische en acute prostatitis zijn er drie hoofdgroepen antibacteriële middelen:
- Fluorochinolonen. Geneesmiddelen uit deze groep hebben een breed werkingsspectrum en kunnen zich in hoge concentraties in prostaatweefsel ophopen; in dit geval ontwikkelen pathogene bacteriën geen resistentie tegen het actieve middel. Het “nadeel” van fluorochinolonen is hun mogelijke negatieve effect op het centrale zenuwstelsel en de waarschijnlijkheid van allergische reacties bij patiënten.
- Tetracyclines. Deze medicijnen zijn het meest effectief tegen atypische ziekteverwekkers, maar zijn niet actief genoeg tegen E. coli en stafylokokken en zijn volledig ineffectief tegen Pseudomonas aeruginosa.
- Macroliden. Geneesmiddelen uit de macrolidegroep dringen gemakkelijk door en accumuleren zich actief in de weefsels van de klier; Omdat ze echter weinig giftig zijn en effectief in het vernietigen van grampositieve bacteriën, zijn ze zwak effectief in het onderdrukken van gramnegatieve bacteriën.
In de eerste dagen dat hij voorgeschreven antibacteriële geneesmiddelen gebruikt, moet een patiënt bij wie prostatitis is vastgesteld, regelmatig zijn arts bezoeken. Deze maatregel is nodig voor de uroloog om de effectiviteit van antibiotica te controleren. Als de specialist na drie dagen behandeling geen zichtbare verbeteringen in de toestand van de patiënt opmerkt, vervangt hij het hoofdmedicijn. Bij het voorschrijven van antibiotica moet de arts rekening houden met de ervaring van de patiënt met het gebruik van soortgelijke geneesmiddelen, om te voorkomen dat een geneesmiddel uit dezelfde groep opnieuw wordt voorgeschreven.
Naast antibacteriële middelen en pijnstillers kan een patiënt met prostatitis hormonale therapie en (of) alfablokkers worden voorgeschreven:
- Hormoontherapie. De conditie en functies van de prostaat zijn rechtstreeks afhankelijk van de hoeveelheid androgenen en oestrogenen in het mannelijk lichaam. Het gebruik van hormonale geneesmiddelen bij de behandeling van prostatitis stelt u in staat de balans tussen “vrouwelijke” en “mannelijke” hormonen in een bepaalde richting te verschuiven. Omdat dergelijke medicijnen helpen het klierweefsel van de prostaat te verminderen, kunnen we praten over de indirecte rol van antiandrogenen bij het herstel van een patiënt met prostatitis.
- Alfa-adrenerge blokkers. Het gebruik van dergelijke medicijnen verwijst naar de methode van pathogenetische therapie; het doel is om de algemene symptomen van prostaatontsteking te verlichten. Het gebruik van alfablokkers is vooral effectief bij problemen met plassen. Door spasmen van de sluitspier, de wanden van de urineleider, de gladde spieren van de blaas en de prostaatklier zelf te verlichten, wordt stagnatie of terugstroming van de prostaatsecretie voorkomen en wordt de zwelling van het ontstoken orgaan verlicht.
Ongeacht het doel en de bijzonderheden van het gebruik van medicijnen, mag elk medicijn uitsluitend worden ingenomen zoals voorgeschreven door een arts en onder zijn toezicht. Zelfmedicatie kan leiden tot complicaties van de ziekte of kan daaropvolgende therapie in een klinische setting ineffectief maken.
Immunocorrectie is de sleutel tot een succesvolle behandeling
Het hele complex van behandelingsprocedures voor chronische of acute prostatitis moet noodzakelijkerwijs gepaard gaan met immunocorrectieve maatregelen (regelmatige bezoeken aan een immunoloog, normalisatie van de levensstijl, het nemen van vitamines, immunomodulatoren, enz.). De hoge immuunstatus van het lichaam draagt bij aan een snel herstel van de patiënt of verlenging van de remissiefase bij de chronische vorm van de ziekte.
Een tijdig bezoek aan een specialist in het geval van symptomen die kenmerkend zijn voor de ziekte, strikte naleving van medische aanbevelingen in het geval van een diagnose van prostatitis, het voorkomen van terugval van een bestaande ziekte en een categorische weigering van zelfmedicatie ten gunste van de professionele tussenkomst van een uroloog, stelt u in staat langdurige behandeling en ongewenste gevolgen van een ernstige ziekte te vermijden.